DE ‘POLIS’ voor rechten en plichten bij reïntegratie

April 2006. 

Al sinds de invoering van reïntegratietrajecten pleit de Werklozenbond voor duidelijkheid. Nu lijkt wethouder Spekman dit uiteindelijk ook in te zien.

Reïntegratiebureaus die het reïntegratietraject niet nakomen. Scholing die wel aangegeven wordt in het traject, maar die de cliënt nooit krijgt. Cliënten die blanco reïntegratiecontracten moeten tekenen. “Ik vul dan later het traject wel in.” De Werklozenbond heeft het allemaal meegemaakt.

Daarom pleiten wij altijd voor helderheid bij reïntegratietrajecten. De rechtsbescherming van mensen die gereïntegreerd worden heeft eerste prioriteit. Op dit moment is er voor de individuele cliënt geen mogelijkheid zich te weer te stellen tegen slordigheid en onwelwillendheid van het reïntegratiebedrijf. Er moet een centrale klachtenprocedure komen, voorafgaand aan strafkorting, en deze moet via voorlichting aan de cliënt en het reïntegratiebureau bekend worden gemaakt. Deze klachtenprocedure moet, voor het reïntegratieproces start, door de klantmanager duidelijk aan de cliënt worden meegedeeld. Er moeten folders van komen, die kunnen worden uitgedeeld. Cliënten moet duidelijk zijn waaraan een reïntegratiecontract moet voldoen. Reïntegratieafspraken moeten in een voor beroep vatbare beschikking worden vastgelegd. Vanaf het begin hebben wij dit gezegd tegen de wethouder en de gemeenteraad, die de regels voor reïntegratietrajecten moesten maken.

Nu gebeurt er dan eindelijk iets. De wethouder is van plan de ‘polis’ in te voeren. In deze polis worden, volgens wethouder Spekman, de afspraken met betrekking tot de reïntegratie van de cliënt vastgelegd. Deze polis krijgt de cliënt samen met een bijlage waarin duidelijk de rechten en plichten van de cliënt staan. Tevens is afgesproken dat reïntegratiebedrijven meer bekendheid gaan geven aan hun klachtenregeling. Dat de sociale dienst mensen aan hun nekvel kan trekken als ze zich niet houden aan de ‘polis’ is duidelijk. Maar kan een cliënt ook naar zijn klantmanager toe als hij vindt dat het reïntegratiebureau zich niet houdt aan de polis? Als deze polis betekent dat zowel de cliënt als de sociale dienst zich er op kunnen beroepen, is dit een stap vooruit.

De vraag is ook of deze polis door gesprekken met de cliënt tot stand komt, of dat het een standaard contract is, dat als het ware tijdens de aanvraag voor een bijstandsuitkering onder je neus wordt geduwd en je wordt gedwongen te tekenen. 

Klachtenprocedure
Dat reïntegratiebureaus meer bekendheid gaan geven aan hun klachtenprocedure is wel een hele boterzachte aanbeveling. Die klachtenprocedure zou gewoon bij iedere reïntegrant bekend moeten worden gemaakt en op die bijlage met rechten en plichten die je samen met de ‘polis’ krijgt moeten staan.
Er zou een centrale klachtenprocedure moeten zijn. Het is voor iemand vaak heel onduidelijk bij wie ze de klacht moet neerleggen, bij de sociale dienst, of bij het reïntegratiebureau. Wat bijvoorbeeld als iemand door problemen met een reïntegratiebureau een strafkorting krijgt. Bij wie moet je dan een procedure beginnen? Dit zou je kunnen ondervangen door een onafhankelijke plek in het leven te roepen waar alle klachten over reïntegratie behandeld worden.