Traject of geldverspillende farce?

“ Ik ben een jonge vrouw van 26 jaar. Ik ben een doodnormale vrouw, heb een leuke studie genoten. Eigenlijk is alles aan me normaal, behalve dan dat ik doof ben. Voor werkgevers niet echt een
stimulans om me aan te nemen.
Op het moment dat ik dit schrijf word ik inmiddels begeleid door een gespecialiseerd reïntegratiebureau dat zich richt op onder meer doven en slechthorenden, maar ook op horenden die kampen met stress en burn – out verschijnselen en/of klachten. Het heeft me in ieder geval bloed, zweet en tranen gekost om zover te komen en de bereidheid van Sociale Zaken om mij tegemoet te treden was miniem, ook al was wat ik vroeg niet eens teveel gevraagd.

Mijn verhaal:
Na een mislukte reïntegratieavontuur bij Bureau Arbeid, alhoewel het in het begin niet eens als reïntegratie aangemerkt werd, werd ik teruggekoppeld naar de gemeente Utrecht. Dat was een grote klap voor mij.
De problemen begonnen nadat ik een werkervaringsplaats had weten te bemachtigen bij een accountantskantoor in Zeewolde. Er was besloten dat ik in het kader van het reïntegratietraject eerst werkervaring zou opdoen om te weten in welke branche ik het beste kon werken, dit in combinatie met mijn slechthorendheid.
De eerste paar weken gingen goed. Ik had niets in de gaten. Ik werkte keihard en in de eerste maand is het altijd aanpoten geblazen, slechthorend of niet. Ik deed mijn best en mijn werkgever liet niets merken, tot in de vierde week van mijn werkervaringsperiode. Toen zag ik per ongeluk dat mijn werkgever een afspraak had gemaakt met mijn reintegratiebegeleidster. Ik kon het niet geloven. Dit doe je toch niet achter de rug van je cliënt om?
Ik ging verhaal halen bij mijn begeleidster, maar zij wilde er niet verder op ingaan aangezien de afspraak de maandag erop was. Ik was woedend. Dit kon toch niet? En omdat ik slechthorend was kon ik ook niet veel doen. Ze hebben als het ware misbruik gemaakt van de situatie. De maandag erop heb ik gelijk verhaal gehaald bij mijn baas. Hij kwam met de smoes dat hij dacht dat hij het me al verteld had. Ik geloofde dat natuurlijk niet, want ik zag dat de afspraak twee weken van tevoren is gemaakt. Het was puur toeval dat ik er achter ben gekomen.
Het vreemde was dat er in de tweede week van mijn werkervaring een afspraak is gemaakt terwijl mijn baas had aangegeven dat ik in de gehele gewerkte maand fouten had gemaakt. Hoe kan hij vooraf weten dat ik de rest van de twee weken fouten zou maken? Fouten waarop ik niet werd aangesproken, pas op de dag van het gesprek kwam naar voren waar ik in tekortschoot. Het was jammer dat ik er niet eerder van op de hoogte werd gesteld, zodat ik aan mijn minpunten kon werken. Sommige fouten kwamen me onbekend voor, maar voor hem was het wel duidelijk. Ik had het gevoel dat ze me helemaal niet wilden hebben daar.  Ze vonden de fouten zo onacceptabel dat ze me wel werkervaring wilden laten opdoen, maar geen vaste baan wilden aanbieden. Dat is nog vreemder, immers; als ik mijn werk niet goed deed en dat is volgens hen onacceptabel, waarom zou ik daar dan nog werkervaring op moeten doen? De keuze was snel gemaakt. Ik was kwaad, op mijn begeleidster en ex – werkgever. Zomaar afspreken, zomaar dingen verzinnen die er niet waren. Dat kon gewoon niet.

Eenmaal thuis kreeg ik weer een grote klap te verwerken. Het reintegratiebureau en mijn begeleidster vonden dat ik maar een tijdje voor mezelf moest uitmaken wat ik wilde en aan mijn zwakke punten moest werken. Dus een paar maanden werkloos thuis zitten zonder professionele begeleiding. Ze vonden dat het mijn schuld was. Zelfs de gemeente vond dat. Ze lieten me maanden links liggen. Ondanks contact van mijn kant en zonder naar mijn kant van het verhaal te luisteren. Mijn begeleidster en ex– werkgever hadden ook fouten gemaakt, maar daar werd geen gehoor aan gegeven, het lag voor hun gewoon aan mij. Ik kon me in die tijd ook moeilijk verdedigen, zeker als er onderlinge afspraken werden gemaakt door werkgever en begeleidster.
Ik heb in totaal een jaar geen hulp gehad. Toen ik die wel kreeg via weer een andere reintegratiebureau, waren de problemen niet van de lucht. Het duurde bijna een half jaar voordat men wist wat ze met me aanmoesten, voordat men een reintegratieplan op gang ging zetten en voordat ik eindelijk actief op zoek kon gaan naar werk met professionele hulp. Een heel jaar onzinnig verspild. Ik vraag me serieus af wat de gemeente Utrecht wil bereiken met haar beleid. Het voornaamste is toch wel de cliënt aan het werk te krijgen en dus niet om tegen te werken. Dat moet via een reintegratiebureau, maar de achterkamertjespolitiek is bij hun zo groot dat ik me afvraag en denk dat dit alles een grote farce is.
Triest hoe het er aan toe gaat met de Nederlandse Verzorgingsstaat. Ik hou mijn hart vast voor de toekomst, zeker als deze farce blijft doorgaan….”