TOM POES: De egel die meet 

De dag was nog jong, toen Tom Poes zich uit de behaaglijke warmte van zijn nest draaide en de straat op ging. De zon kwam net boven de horizon en haar stralen twinkelden de laatste mistflarden van de nacht weg.  Net buiten  kwam Tom Poes een rups tegen. “Heeft u iets te eten voor mij? Ik heb zo’n honger”, zei de rups. Tom Poes ging naar zijn nest en haalde een blaadje witte kool voor de rups. Even verderop zag Tom Poes een egel. De egel was beladen met linten, kleine computers, apparaten met laseroogjes en tassen met papieren en formulieren.
“Hallo, wie bent U?”, vroeg Tom Poes nieuwsgierig. “Ik ben een meter”, zei de egel, “Ik meet.”
“Wat valt er dan zoal te meten?”
“Nou,”, begon de egel enthousiast, “Alles. Sinds de raad van dieren heeft gezegd dat de wereld bestaat uit productie en vraag is eigenlijk het einde zoek. We komen om in de orders.” Tom Poes knikte. “Jaja”, ging de egel verder, “Vroeger was het eigenlijk veels te simpel. Jonge dieren gingen maar naar school en leerden en werden volwassen mededieren. Daar kun je toch niets mee?” De egel schudde meewarig zijn stekelige hoofd en trok zijn meetlint recht tussen zijn  poten. “Of neem Anja Ooievaar, de gezinsvoogd. Vroeger kreeg ze een klein achtergelaten luipaardje en plaatste die dan bij haar kennis hond Brancla, omdat zij nog melk over had.” De egel hield zijn pootjes voor zijn ogen over zoveel ondes-kundigheid. “Meten is weten.”, concludeerde hij. “Maar hoe meet u dan?”, vroeg Tom Poes.
“Nou”, zei de egel en zijn ogen begonnen te glimmen van genot, “We controleren. We maken indicatiestelling-en. We laten registreren. We controleren de registraties en rapportages die aan ons worden overgedragen  met de indicatienormen en maken rapporten. Lijvige rapporten.”  De egel knikte. “En we praten! We vormen met de klanten en de raad van dieren overlegorganen. We zitten in toewijzingsorganen.” Tijdens het praten pakte de egel een apparaat met laseroog en richte het op Tom Poes. Het apparaat piepte.  De egel knikte en schreef iets op een formulier. “Neem bijvoorbeeld armoede.”, ging de egel verder, “Vroeger wist niemand hoe het zat. Nu voeren we statistische berekeningen uit, waaruit blijkt dat alle dieren voldoende te eten hebben!”
“Maar”, zei Tom Poes, “Niet álle dieren hebben genoeg te eten. Ik kwam net een rups tegen die honger had en…”
“Alle dieren hebben genoeg te eten!” De egel stampte boos met zijn ene voet op de grond. “Het blijkt uit onze metingen!”
Tom Poes was even stil. “En hoe gaat het dan nu bij Anja Ooievaar?”
“Nou,”zei de egel, “Daar hebben we net richtlijnen over opgesteld! Als Anja een moederziel alleen dier aantreft, moet ze een dossier aanmaken van het dier. Als het een naamketting heeft moet ze kijken in het Electronisch Zorg Dossier. Ze kan dan zien wie het diertje nog meer onder zijn  hoede heeft gehad. En dan moet ze het diertje naar de indicatie sturen.” Tom Poes keek niet begrijpend.
“Dat is een buro.” De egel knikte wijs. “Daar komt het diertje op de wachtlijst voor de intake. De indicatie gaat kijken of Anja wel zorgvuldig genoeg heeft gehandeld en het dossier compleet is. Dat doet ze voor alle gezinsvoogden. Zo kunnen we zien welke gezinsvoogd de grootste productie draait.” De egel raakte in trance. Zijn ogen begonnen onafhankelijk van elkaar te draaien.
“En het diertje dan?”, vroeg Tom Poes.
De egel dacht even na. “De wachtlijst duurt ongeveer een week of vijf. Dan wordt dus gekeken of het dossier volledig is, en dan wordt er een afspraak gemaakt voor intake-gesprekken. De intakers moeten hiervan verslag doen, en als het dossier volledig is wordt het doorgestuurd naar
het bureau aanvragen. Daar zitten professionele dieren die het dossier lezen en kijken waar het diertje het best geplaatst kan worden.” De egel likte aan zijn stekels. “Kijk,”, zei hij, “Vroeger gebeurde er maar wat. Nu is het allemaal gemeten en geprofessionaliseerd! De indicatie heeft de beste middelen en gegevens bij de hand. En het bureau aanvragen heeft een aantal zeer professionele en kundige dieren waar het diertje geplaatst kan worden. Zorg op maat.”