TOM POES en de ivoren toren 

Tom Poes was dit jaar op het onzalige idee gekomen Bijzondere Bijstand aan te vragen voor zijn tandartskosten. Dat bleek nog geen kattepies. Een volledige opleiding tot gediplomeerd tandarts-administrateur later is het hem gelukt. Hij krijgt f 535,- gulden terug van de BB.

Hoe gaat zoiets nu in zijn werk?

Je begint met het invullen van een aanvraagformulier. Zo’n formulier is niet voor de Poes. Omdat dhr. Poes niet in de Bijstand zit, maar een I/D-baan heeft komen zijn gegevens niet voor in het bestand van de Sociale Dienst. Die
stuurt de aanvraag met kopieën van
tandartsrekeningen derhalve retour met een begeleidend briefje en een veel langer formulier dat eerst moet worden ingevuld. Het nieuwe formulier bevatte de meest rare vragen en opdrachten.

 “Maak kopieën van alle afschriften van de afgelopen 3 maanden van al uw girorekeningen.”
Dat waren in Poes zijn geval 54 afschriftjes. Poes was nog zo slim om twee giro-afschriftjes per kopie te kopiëren, zodat een en ander beperkt bleef tot 25 kopieën. Toch levert zoiets al snel vijf gulden aan portokosten op. Bij navraag bleek dat Poes er goed aan deed om toch maar gewoon de boel op te sturen, omdat, ondanks dat de Sociale Dienst niet het recht heeft die kopieën op te vragen, de aanvraag volgens de medewerkster anders in gevaar zou komen.
“Stuur een kopie van uw huur-overeenkomst mee, of een bewijs van betaling van de huur.”
Huh??? Poes doet een aanvraag voor tandartskosten. Of Poes huurt of niet, lijkt hem niet van belang. Slechts zijn inkomen is van belang en dat hij volledig en aanvullend verzekerd is. Dat kunnen ze toch zien op de kopie van de verzekeringspapieren?
Hoe dan ook, alles maar ingevuld, hoe onzinnig het Poes ook leek, en 1 1/2 maand na opsturen kreeg Poes een briefje terug of hij op afspraak wilde komen.
“Op het eerste gezicht kan het zijn dat u recht heeft op BB”, zei de medewerker.
Ha, het gaat goed.
“Wij kunnen echter niet goed wijs worden uit de tandartsrekeningen.”
Oh.
“Als u voor mij kunt uitzoeken wat de verzekering nu precies niet vergoed heeft, dan kunnen wij kijken wat daarvan vergoed wordt door de BB.”
Oh. Maar dat staat allemaal op de ko-pietjes die Poes had meegestuurd, dacht Poes.
“Kijk, zo’n rekening van je tandarts met allemaal codes, daar kunnen we na-tuurlijk niet zoveel mee. En dat briefje van het ziekenfonds, dat T56 niet vergoed wordt, tja.  Kortom, wij snappen er niets van.”
Ah. “Het gaat om een kroon”, zei Poes nog voorzichtig.

Thuis gekomen pakte Poes het Grooote Boek der tandartskosten erbij. Na 4 uur ploeteren was duidelijk welke code wat betekende, en wat de codes betekenden die de verzekering niet vergoedde. Na nog eens een maand wachten kreeg Poes het verlossende antwoord. De kroon werd gedeeltelijk vergoed! Maar, zo luid een welbekend Chinees Indisch gezegde; “Verkoop de huid niet voor de olifant geschoten is.” Sommige kosten werden niet vergoed. Omdat de verze-kering die ook niet dekte. Blijkbaar gaan ze er bij de Bijzondere Bijstand van uit dat iedereen alles weet over tandartsbehandelingen, en, verdoofd in de stoel, met boor en watten op zijn tanden kan mompelen: “De pin wat afvijlen? Nee, doet u dat maar niet, want dat is geen noodzakelijke behandeling en wordt daarom niet vergoed. Wat zegt u? Een opbeet-kroonplaatzanigje? Nee, dat kan niet hoor. U zegt het beter is, en dat er anders een grote kans is op ontstekingen, maar ja, geen vergoed-ingen.”
Misschien is het een idee om iedereen die in de bijstand zit een gratis een opleiding tot tandarts-assistent aan te bieden?