REÏNTEGRATIE MISLUKT

Steeds meer onderzoeken tonen aan dat reïntegratie van Werklozen volledig mislukt. Na de gemeente Utrecht komt nu de gemeente Amsterdam met de conclusies.

Een treurige uitkomst. Zo omschrijft Victor Eiff, directeur van de Rekenkamer Amsterdam de uitkomst van zijn eigen onderzoek in de Volkskrant van 31 januari.  Hij presenteerde het onderzoek Reïntegratie: begeleiding van bijstand naar werk. Van een succesvolle uitstroom naar een reguliere baan is in de gemeente Amsterdam nauwelijks sprake. Afgelopen tweeënhalf jaar volgden
21 duizend bijstandsgerechtigden een reïntegratietraject. Ze kregen computerles, sollicitatietraining of liepen stage. “Het ging om een groep mensen die werden beschouwd als relatief kansrijk op de arbeidsmarkt”, zegt Eiff. Ongeveer 11 procent vond een baan. In totaal kostten de trajecten 80 miljoen euro. Al met al kost het 17 duizend euro om iemand met een uitkering aan het werk te zetten. Tot dezelfde conclusie kwam de gemeente Utrecht al eerder in hun reïntegratiemonitor. Wat is er misgegaan de afgelopen tweeënhalf jaar? “Het lukt de klantenmanagers van de Dienst Werk en Inkomen onvoldoende een passend traject bij hun cliënten te vinden. Ze moeten per persoon 150 cliënten in de gaten houden en hebben onvoldoende zicht op die groep.”, zegt Victor Eijff in de Volkskrant. Reïntegratietrajecten geen goed doel, zegt de Werklozenbond al jaren. Er zouden veel meer trajecten moeten komen die leiden tot een ‘beroep’. Een ‘baan’. Een traject ‘zorg’. Een traject ‘metaal’. Een traject ‘administratie’. Die trajecten moeten dan leiden tot een diploma en werkervaring in die richting. Bijvoorbeeld bejaardenverzorgende, secretaresse, administratief medewerker of lasser. De huidige trajecten leiden niet iemand op, geven geen zet in een richting. Het is een beetje sollicitatiekunde, en voor de rest moet je het vooral zelf uitzoeken.
De GVU zoekt buschauffeurs, minimaal LBO niveau. Je moet goed Nederlands kunnen spreken en een rijbewijs hebben. Het is lastig om mensen te vinden, zegt de GVU in de Volkskrant. Het is toch te gek dat er geen traject is dat daar naartoe leidt? Dat zijn trajecten waar mensen wat aan hebben, en waardoor mensen uit te uitkering raken.
De wet dat iedereen moet zoeken naar algemeen geaccepteerde arbeid zit hierbij in de weg. Daardoor kunnen trajecten moeilijker gericht zijn op het krijgen van ervaring en diploma’s voor een bepaalde baan. De wet zou zo moeten veranderen dat die plicht voor algemeen geaccepteerde arbeid niet geldt voor reïntegratietrajecten. Dan kun je trajecten maken waar mensen wat aan hebben, en waar personeel uit komt waar werkgevers om zitten te springen.